Katastrofy, których mogliśmy uniknąć, Pomijane Wiadomości, pomijane.pl

Śmiertelne katastrofy na wielką skalę nie zdarzają się na szczęście zbyt często. Część z nich wynika z faktu, że ludzie po prostu się mylą. Czasami te pomyłki okazują się bardzo kosztowne. Przestawiamy wam listę tragicznych w skutkach zdarzeń, które w większości są dość znane. Łączy je ze sobą kilka faktów. Po pierwsze w każdym przypadku popełniono błędy. Po drugie, zginęło wiele osób, a gdyby tylko zwyciężył zdrowy rozsądek, to ofiar mogło być dużo mniej albo do tych wydarzeń w ogóle by nie doszło.

10Katastrofa elektrowni atomowej Fukushima

Ilość ofiar: nieokreślona

Japonia od dawna obiecywała, że nigdy nie będzie rozwijała broni jądrowej. Nie odnosi się to jednak do wytwarzania energii atomowej. Od dziesięcioleci większa część energii elektrycznej w tym kraju jest dostarczana z elektrowni jądrowych. Pierwsza powstała już w 1966 roku, a obecnie w tym kraju istnieją 54 elektrownie tego typu, co czyni Japonię jednym z liderów na świecie. Tragicznego dnia 11 marca w 2011 roku tsunami wywołane przez potężne trzęsienie ziemi uderzyło z wielką siłą w elektrownię jądrową Fukushima, powodując w kolejnych dniach wybuch i stopienie się trzech z sześciu reaktorów, co oznaczało najpoważniejszy wypadek od czasu wybuchu reaktora w Czarnobylu. Pomimo oczywistego zagrożenia jakie dla elektrowni jądrowych stanowi tsunami, a także pomimo bardzo surowych norm mających zapobiegać tego typu incydentom, procedury japońskie po prostu nie były należycie przestrzegane, co doprowadziło do katastrofy. Raport wydany przez japoński parlament, określa katastrofę jako spowodowaną przez „człowieka”. Podczas gdy jest to oczywiście niemożliwe, aby zapobiec lub dokładnie przewidzieć trzęsienie ziemi – wypadku jądrowego w Fukushimie można było stosunkowo łatwo uniknąć. Ponad 20 tysięcy osób zginęło w wyniku trzęsienia ziemi i w następstwach tsunami, tymczasem rzeczywista liczba ofiar wypadku jądrowego jest nieokreślona. Różne raporty cytują od dwóch do sześciu zgonów na miejscu; konsekwencje zdrowotne dla osób narażonych na działanie promieniowania z wypadku do dzisiaj nie są znane.

9Eksplozja platformy wiertniczej Deepwater Horizon

Liczba ofiar: 11

Był to najgorszy w skutkach, pojedynczy morski wyciek ropy naftowej w historii. Zatonięcie platformy wiertniczej Deepwater Horizon doprowadziło do śmierci jedenastu osób i spowodowało wyciek ropy wprost do oceanu, który trwał nieprzerwanie przez prawie trzy miesiące. Niemal pięć milionów baryłek ropy naftowej znalazło się w Zatoce Meksykańskiej. Znalezienie przyczyny tych wydarzeń nie trwało długo. Długi, wielostronicowy raport przygotowany przez państwową komisję wskazał dziewięć odrębnych decyzji, które miały na celu oszczędzić czas lub pieniądze firmy, a były czynnikami przyczyniającymi się do katastrofy. Podkreślono panującą w wśród osób zarządzających „kulturę samozadowolenia i niechęć do przestrzegania norm bezpieczeństwa”. Błędy i decyzje jakie podjęto skutkowałyby małym pożarem w przydrożnym barze, ale na platformie wiertniczej doprowadziły do jednej z najgorszych katastrof środowiskowych w historii. Jakby tego było mało właściciel BP na pokładzie platformy posiadał inżyniera, którego jedynym zadaniem było interpretowanie danych, aby skutecznie zapobiec jakimkolwiek wypadkom. Tylko po to przebywał na platformie! Pracownicy BP uznali jednak, że dane będą analizowali samodzielnie i niczego nie muszą konsultować z wykwalifikowanym pracownikiem. Komisja stwierdziła, że gdyby przestrzegano zasad „do zdarzenia najprawdopodobniej by nie doszło”.

8Katastrofy promów Challenger i Columbia

Liczba ofiar: 14 (łącznie)

W 1986 roku miała miejsce katastrofa promu Challenger, w której rakieta eksplodowała chwilę po starcie. Uczniowie, którzy obserwowali na żywo start promu, w którym przebywała ich nauczycielka Christa McAuliffe przeżyli szok. Wraz z nią życie straciło sześciu innych członków załogi. Przyczyną tego wypadku były nieprawidłowości w funkcjonowaniu pierścienia uszczelniającego w prawym silniku, co brzmi dość niewinnie. Ten konkretny pierścień w momencie uszkodzenia w pierwszej sekundzie lotu, pozwolił uchodzącym gazom wypalić dziurę w zewnętrznym zbiorniku paliwa wahadłowca. Wybuch zniszczył doszczętnie cały statek kosmiczny. NASA zignorowała wcześniejsze ostrzeżenia, którymi były częściowe uszkodzenia tego samego pierścienia podczas poprzednich startów.

Nieco podobna sytuacja miała miejsce podczas katastrofy promu Kolumbia w 2003 roku, w której uszkodzenia pianki izolacyjnej doprowadziły do śmierci wszystkich siedmiu członków załogi. Do wydarzenia doszło ponieważ podczas startu od zewnętrznego zbiornika paliwa oderwał się kawałek pianki izolacyjnej i uderzył w lewe skrzydło wahadłowca. Później misja przebiegała zgodnie z założeniami. Kontrolerzy na ziemi wiedzieli o oderwaniu się pianki, gdyż analizowali to wielokrotnie na nagraniach wideo. Skala zniszczeń na skrzydle wahadłowca nie była im jednak znana aż do momentu podjęcia próby ponownego wejścia w atmosferę. Pracownicy NASA przyznają, że gdyby wiedzieli, to i tak nic nie byli w stanie zrobić, aby zapobiec eksplozji. Badania już w 1990 roku ostrzegały, że te konkretne płyty piankowe były wrażliwe, a nagromadzenie się lodu może spowodować ich rozerwanie. Opisano zatem dokładnie to, co wydarzyło się w przypadku Kolumbii 13 lat później. Intensywne opady tuz przed startem na pewno przyczyniły się do katastrofy, podobnie jak wspomniana już „kultura samozadowolenia”, sposób myślenia, który nagradza osiągnięcia za wszelką cenę nie zachowując należytego bezpieczeństwa. Incydent z 2003 roku doprowadził do trwałej rezygnacji z programu wysyłania wahadłowców w kosmos.

7Pożar w zakładach przetwórstwa żywności w Hamlet, USA

Liczba ofiar: 25

Przez dziesięć lat, aż do roku 1991, zakłady przetwórstwa żywności w Hamlet, w Karolinie Północnej, produkowały mięso dla sieci fast food i sklepów spożywczych w całych Stanach Zjednoczonych. W 1991 roku w zakładzie było zatrudnionych prawie 200 osób i od czasu powstania przedsiębiorstwa ani razu nie przeprowadzono tam kontroli bezpieczeństwa. Nie wiemy do dzisiaj, co było przyczyną bezmyślnych decyzji, przedostające się do zakładu muchy, czy uciekające na zewnątrz kurczaki, ale właściciel Emmett Roe zdecydował, żeby wszystkie drzwi w zakładzie były zamknięte na klucz. W dniu 3 września 1991 roku, siedem z dziewięciu drzwi było zamkniętych lub w inny sposób niedostępnych, gdy linia hydrauliczna uległa uszkodzeniu, wyrzucając litry płynu hydraulicznego. Ten został zapalony przez palniki gazowe stosowane przy kadziach do smażenia. Momentalnie wybuchł pożar, który wytworzył olbrzymie ilości toksycznego dymu obezwładniającego dorosłe osoby w ciągu kilku sekund. 25 osób straciło życie. W wyniku katastrofy, państwo nałożyło największą grzywnę w historii za naruszenia bezpieczeństwa – 800 tysięcy dolarów. Właściciel dobrowolnie przyznał się do 25 zarzutów nieumyślnego spowodowania śmierci, a następnie przesiedział w więzieniu 5 z 19 lat wymierzonej kary. Został wypuszczony na wolność za dobre sprawowanie.

6Nowa Zelandia, katastrofa w kopalni węgla

Liczba ofiar: 29

Nowozelandzka kopalnia węgla w Pike River miała przynosić olbrzymie dochody dla całego kraju. Kopalnia miała zostać otwarta w 2008 roku, ale „problemy techniczne” z niektórymi maszynami sprawiły przesunięcie wielkiego otwarcia na początek 2010 roku. Był to pierwszy sygnał, że być może to przedsięwzięcie nie przebiega tak gładko, jak tego oczekiwano i można spodziewać się dalszych kłopotów. Prawdę mówiąc, właściciele kopalni byli pod dużą presją instytucji finansujących. W pewnym momencie bezpieczeństwo zostało zepchnięte na drugi plan względem rozpoczęcia produkcji. Efektem były absolutnie zadziwiające przeoczenia. W całej kopalni był tylko jeden aktywny czujnik do wykrywania stężenia metanu. Najbardziej zaskakujące jest dzisiaj to, że do katastrofy nie doszło wcześniej. 19 listopada 2010 roku wybuch uwięził 29 górników w korytarzach kopalni. Ratownicy nie mogli się do nich dostać z powodu wysokiego ryzyka kolejnego wybuchu. W dniu 24 listopada miała miejsca kolejna eksplozja, a następnie kolejne 26 i 28 listopada. Wszyscy górnicy stracili życie, a od stycznia 2011 roku kopalnia, która miała generować 170 milionów dolarów rocznego dochodu dla Nowej Zelandii, została uszczelniona i zamknięta.

5Katastrofa lotu Air France 447

Liczba ofiar: 228

Airbus A330 jest jednym z najbardziej zaawansowanych i najpopularniejszych samolotów pasażerskich we współczesnym przemyśle lotniczym. Posiada wręcz futurystyczne elementy sterujące. Funkcja autopilota jest na tyle sprawna, że po wstępnym zaprogramowaniu toru lotu, piloci muszą utrzymywać ręczną kontrolę nad samolotem jedynie przez 3 minuty: około półtorej minuty podczas startu i kolejne półtorej minuty podczas lądowania. Niestety, jest to w pewnych warunkach miecz obosieczny. Zadaniem doświadczonych pilotów jest wiedzieć, jak samolot zachowuje się w każdych warunkach, szczególnie w niesprzyjających, a takie właśnie miały miejsce podczas lotu Air France 447 nad Atlantykiem 1 czerwca 2009. Lecąc przez burzę, czujniki prędkości samolotu zostały zatkane lodem, co rozpoczęło przekazywanie błędnych informacji dla załogi. W raporcie przygotowanym dla rządu francuskiego stwierdzono, że wśród niedoświadczonych członków załogi panowało zamieszanie. Piloci „zdawali się mieć problemy, ponieważ przyzwyczajeni byli do systemów automatyzujących lot. Nie byli w stanie odczytywać surowych informacji, z których kiedyś zwykli korzystać piloci”. Ze względu na zatkanie czujnika, autopilot w końcu przywrócił ręczne sterowanie samolotu załodze. Ta nie zdiagnozowała prawidłowo sytuacji. Zdumiewający jest fakt braku właściwej reakcji załogi na przeciągnięcie – pierwszy oficer przez ponad 2 minuty trzymał stale uchwyt drążka wychylony na siebie – mimo, że sztuczny horyzont oraz zachowanie samolotu wskazywało na konieczność działania odwrotnego. Samolot ostatecznie rozbił się o wody Atlantyku, zabijając wszystkie 228 osób na pokładzie.

4Pożar w klubie nocnym Kiss, Santa Maria, Brazylia

Liczba ofiar: 230+

W styczniu 2013 roku miała miejsce skandaliczna seria przeoczeń i zaniedbań w klubie nocnym Kiss. To w połączeniu z jedną potwornie głupią decyzją doprowadziło do pożaru, który zniszczył klub w Santa Maria w Brazylii i doprowadził do śmierci ponad 230 osób. To był jeden z najgorszych takich incydentów w historii Brazylii, a fakt, że klub działał z nieważnym certyfikatem bezpieczeństwa pożarowego jest najbardziej oczywistą oznaką tego, że nie powinien w ogóle być otwarty. Klub wpuszczał nawet 2000 chętnych do zabawy, mimo że 1300 osób to maksymalna dopuszczalna ilość przewidziana brazylijskim prawem dla obiektów o podobnej powierzchni. W klubie nie było działających gaśnic przeciwpożarowych i oświetlenia awaryjnego. Wyjścia awaryjne nie zostały wyraźnie oznaczone, a świadczy o tym fakt, że niektórzy imprezowicze będący w szoku próbowali dopchać się do toalety, myśląc że to tam jest wyjście. A na czym polegała głupia decyzja? Zespół, który grał tego wieczoru postanowił wprowadzić na scenę zestaw materiałów pirotechnicznych. Petardy i ognie, które kupiono zostały zaprojektowane do użytku na zewnątrz. Te do użytku wewnętrznego kosztowały dużo więcej, toteż nie wzięto ich pod uwagę. Iskry z rac zapaliły płytki dźwiękochłonne na suficie, a reszta wydarzeń, to już tragiczna historia śmierci 230 osób. Podobnie jak w innych wymienionych tutaj przypadkach, do katastrofy tej można było nie dopuścić.

3Awaria grobli w Nowym Orleanie po ataku huraganu Katrina

Liczba ofiar: 1,836

Louisiana, podobnie jak większość stanów w południowo-wschodniej części USA, bardzo często nawiedzana jest przez huragany. Katrina, która zdewastowała Nowy Orlean w 2005 roku, była huraganem 3 kategorii. Większość osób zginęło w wyniku powodzi. Powódź zaś nie byłaby tak doniosła w skutkach gdyby nie awaria zespołu wałów przeciwpowodziowch. Podczas badania następstw huraganu Katrina zespoły inżynierów niezależnie doszły do tego samego wniosku. Jakkolwiek huragan doprowadził do powstania powodzi, a silny wiatr był sprawcą wielu zniszczeń, to ogromna skala zniszczeń była efektem błędów w projektowaniu wałów przeciwpowodziowych. Wały te zbudowano specjalnie po to, aby chroniły miasto przed tego typu huraganem. Doradca Ray Seed, szef jednego z zespołów, na konferencji prasowej powiedział: „Ludzie nie umarli tutaj ponieważ huragan był większy niż sądziliśmy… Ludzie umierali, bo popełniono błędy w budowie zabezpieczeń, ponieważ bezpieczeństwo zostało zastąpione redukcją kosztów. Katastrofy można było uniknąć.” Katrina była także najkosztowniejszą klęską żywiołową w historii Stanów Zjednoczonych. Koszty oczyszczania i odbudowy szacuje się obecnie na 108 miliardów dolarów.

2Burze pyłowe Dust Bowl

Liczba ofiar: nieokreślona

Większość katastrof na tej liście rozgrywała się w takcie stosunkowo krótkich okresów czasu. Najczęściej w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, niektóre w jeden dzień. Plaga znana jako Dust Bowl zbierała swoje żniwo przez całą dekadę lat trzydziestych XX wieku. Był to okres, gdy tysiące mieszkańców wschodniego wybrzeża USA zaczęło kierować się na zachód w celu ucieczki przez skutkami Wielkiej Depresji. Kluczowym czynnikiem jest tutaj fakt, że przez kilka poprzednich lat padały nietypowo ulewne deszcze. Osadnicy przechodzący przez te olbrzymie obszary w przeszłości opowiadali, że są to tereny kompletnie nie nadające się do zamieszkania. Na niektórych mapach z końca 1800 roku, obszar ten jest określany jako „Wielka Amerykańska Pustynia”. Obfite deszcze sprawiły jednak, że obszary porosły trawami i bujną roślinnością, przez co wywarły na nowych osadnikach błędne wrażenie, że są to tereny odpowiednie dla rolnictwa. Część z nich założyła farmy albo przynajmniej próbowali orki. Wielkie Równiny były zbyt zachłannie eksploatowane rolniczo. Nie stosowano płodozmianu, nie pozwalano areałom odpocząć, stosując w zamian coraz głębszą orkę i intensywne wypasanie bydła. Bardzo szybko wszystkie rośliny zostały wykorzenione. Gdy nadeszły silne wiatry kurz stał się dla osadników śmiertelnym zagrożeniem. Gnane wiatrem czarne chmury niosły tumany pyłu. Burze pyłowe dusiły ludzi na setkach kilometrów kwadratowych. Nikt nie wie ile osób zmarło z powodu głodu, choroby czy z powodu chorób układu oddechowego.

1Trzęsienie ziemi w Haiti 2010 roku

Liczba ofiar: 316 000

W 2010 roku żaden kraj na świecie nie był chyba gorzej przygotowany do nadejścia katastrofalnego trzęsienia ziemi niż maleńka wyspa Haiti. Słabo rozwinięty kraj nigdy nie miał solidnej infrastruktury. Coś takiego jak przepisy budowlane tam nie istnieje. Już samo to było dobrym przepisem na katastrofę. Kiedy w końcu wielkie trzęsienie ziemi uderzyło w Haiti, geologowie z całego świata wcale nie byli zaskoczeni. Od lat przewidywano, że na tym obszarze dojdzie do tragicznych wydarzeń. Jeden z największych uskoków, porównywalny do tego w Kalifornii, biegnie bardzo blisko stolicy Haiti Port-au-Prince. Rok przed katastrofą, jeden z profesorów geologii na Oregon State University powiedział w wywiadzie, że nadchodzące trzęsienie ziemi na zachodnim wybrzeżu będzie mniejsze niż to, które będzie miało miejsce na Haiti. Jego ponura przepowiednia spełniła się w dniu 12 stycznia 2010 roku. W wyniku trzęsienia ziemi zginęło ponad 300 tysięcy osób. Rannych było wielu więcej, nie wspominając o niemal milionie osób, które pozostały bez dachu nad głową. Para geofizyków, którzy specjalizują się w karaibskich uskokach, Eric Calais i Paul Mann, ostrzegali już w 2008 roku, że jest to nieuchronne. I choć nie byłoby możliwe, aby opuszczono wyspę, to wydaje się, że można było wprowadzić choćby minimalne środki ostrożności.


Jeżeli chcesz być na bieżąco, polub nasz fanpage na Facebooku.


UDOSTĘPNIJ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here